zkpzPółtora miesiąca temu pożegnaliśmy wielkiego, choć niedużego wzrostem, aktora Romana Kłosowskiego. Dla sporej części Polaków był po prostu Maliniakiem, budowlańcem-mądralą z serialu „Czterdziestolatek” w reżyserii Jerzego Gruzy. Na spodzie dzisiejszego wpisu zamieszczam fragment wymiany zdań Maliniaka z inżynierem Karwowskim (Andrzej Kopiczyński). Ja podziwiałem Kłosowskiego także za świetną rolę w filmie „Kramarz” z 1990 r., na podstawie bardzo dobrej książki Edwarda Kozieła „Wspomnienia wędrownego kramarza”, gdzie wcielił się w tytułowego bohatera. Było to już niemal pod koniec jego filmowej kariery. Później Kłosowski pojawiał się w rolach stróżów, dozorców, działkowiczów lub pensjonariuszów domów spokojnej starości. Natomiast z początków występów przyszłego Maliniaka na szklanym ekranie najbardziej utkwiła mi grana przez niego postać Orsaczka w „Bazie ludzi umarłych” w reżyserii Czesława Petelskiego, na podstawie opowiadania Marki Hłaski. Roman Kłosowski był także, a może przede wszystkim aktorem teatralnym, występującym na scenach Szczecina, Łodzi czy Warszawy. Niektóre z przedstawień teatralnych sam wyreżyserował. Nie wiedziałbym o tym gdyby nie wydana w 2013 r. przez firmę Prószyński i S-ka książka Romana Kłosowskiego i Jagody Opalińskiej zatytułowana „Z Kłosem przez życie”. Poniżej kilka cytatów z owej publikacji.

O dorastaniu w Białej Podlaskiej:

„Czasy były wojenne, chodziłem już na tajne komplety i mogłem równocześnie zdobywać zawód. Niby tak, móc, mogłem, lecz gdy ojciec ujrzał pierwszy produkt – z nazwy walizka, z wyglądu kubeł śmieciarza – zmienił strategię, a wcześniej wydał oświadczenie:
-Romuś, słuchaj i zapamiętaj. Ludzie o moich rękach mówią, że są złote. Niestety, ciebie, synu, Bozia ubrała w palce z gówna. Trzeba szukać innej drogi”.

O reakcji widzów na rolę Maliniaka w serialu „Czterdziestolatek”:

„Nie ma rady. Usiłowałem zagadać Państwa teatralnymi premierami, kluczyłem serialowym duktem. Wszystko na nic. I tak Maliniak zęby szczerzy, a mnie się włos jeży. Ustępuję więc kolesiowi miejsca. Zresztą nawet gdybym nie ustąpił, on włazi bez pukania. Co tu deliberować. Typ ekspansywny i o dziwo… wciąż lubiany.
„Poznaję pana od tyłu”
„Maliniakowi się nie odmawia”
„Dla mnie jeden Maliniakowy cmok, please”
„Czy pan Maliniak jeszcze urośnie?”
To ledwie skrawki ulicznych komentarzy towarzyszących obywatelowi M.”.

O cieniach i blaskach życia aktora:

„Czy aktorzy piją więcej niż np. stolarze, marynarze, lekarze, dziennikarze? Jasne, że nie, ale często robią to hałaśliwie i przy jaskrawym świetle. Bywa więc, że już same odgłosy przekraczają skalę zjawiska. Kto? Gdzie? Z kim? – takimi pytaniami żywią się teraz tabloidy, a w minionych czasach szeptana plotka oraz fabularyzowana anegdota. No cóż, wyznam szczerze, nigdy nie cierpiałem na abstynencję. Natomiast nie zdarzył mi się ani występ pod wpływem, ani jazda z promilami”.

O jednej z ciekawszych swoich ról filmowych w obrazie „Czy jest tu panna na wydaniu?” z 1976 r.:

„Ogromna harówa, ale i ogromna frajda. Wszystkie moce szły do głównego bohatera Janusza Wrony. Młody chłopak mówił przez realia wsi Łachy, stanowiąc ich sedno. Kiedy prowadziłem Januszka w poszukiwaniu gospodarnej panny, to ja musiałem z nim chodzić, a nie on przy mnie. Bardzo ciekawie uszyte kino penetrujące wiejsko-miejskie zakola, ramy dokumentu wypełnione publicystyką, ironicznymi cytatami oraz balladowym oddechem”.

Roman Kłosowski
Ur. 14.02.1929 r. – Biała Podlaska, woj. lubelskie, Polska.
Zm. 11.06.2018 r. – Łódź, Polska.
Żona: Krystyna (12.04.1955-07.06.2013, jej śmierć), syn Tomasz.
Wybrane role teatralne: „Szczęście Frania” (Teatr Polski w Szczecinie, 1954), „Sen nocy letniej” (Praski Teatr Ludowy w Warszawie, 1964), „Szwejk” (Teatr Powszechny w Łodzi, 1976), „Café pod Minogą” (Teatr Syrena w Warszawie, 1994), „Akt bez słów” (Teatr im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim, 2013).
Wybrane role w Teatrze Telewizji: „Romans Pani Majstrowej” (1958), „Śmierć na gruszy” (1967), „Szwejkowe przypowieści” (1972), „12 krzeseł” (1988), „Gwiazda sezonu” (1998).
Ważniejsze role filmowe: „Baza ludzi umarłych” (1958), „Hydrozagadka” (1970), „Czy jest tu panna na wydaniu?” (1976), „Kramarz” (1990), „Jeszcze nie wieczór” (2008).
Niektóre role serialowe: „Czterdziestolatek” (1974-1977), „Zezem” (1976), „Urwisy z Doliny Młynów” (1985), „Śmieciarz” (1987), „Stacyjka” (2004).
Wybrane reżyserie teatralne: „Dom bez klamek” (Praski Teatr Ludowy w Warszawie, 1963), „Szklana menażeria” (Teatr Ziemi Mazowieckiej w Warszawie, 1966), „Turoń” (Teatr Powszechny w Łodzi, 1975), „Kłopot z dziewczyną perkusisty” (Teatr Syrena w Warszawie, 1983), „Zabawa jak nigdy” (Lubuski Teatr im. Leona Kruczkowskiego w Zielonej Górze, 1994).
Wybrane reżyserie Teatru TV: „Jegor Bułyczow i inni” (1966), „Żeglarz” (1972), „Zaciemnienie w Gretley” (1973), „Pustaki” (1980), „Pijacy” (1983).
Ważniejsze nagrody i odznaczenia: Odznaka 1000-lecia Państwa Polskiego (1967), Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1978), Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (1989), Kryształowy Granat (V Festiwal Filmów Komediowych, 2001), Srebrny Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2013).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Test AntySPAMowy *