Zapraszam do przeczytania wywiadu z Tomaszem Ziółkowskim, pasjonatem ptaków, który stara się (z dobrymi rezultatami!) uwieczniać na zdjęciach polską faunę, z naciskiem na stworzenia latające wyposażone w pióra. Tomasz nie jest zawodowym fotografem, ale zdjęć, które robi nie powstydziliby się mistrzowie fotografii przyrodniczej. Na dole wpisu znajduje się odnośnik do strony Tomasza Ziółkowskiego na FB. Naprawdę warto tam zajrzeć.
Najpiękniejszy ptak występujący w Polsce według Ciebie?
Ciężko jest wskazać najpiękniejszego ptaka, gdyż każdy na swój sposób jest piękny. Nie mniej jednak gdybym miał wskazać jeden gatunek to byłby to stary jastrząb posiadający biało-szare upierzenie, białą „brew” na głowie oraz niemalże czerwone oko. Jeśli natomiast będziemy patrzeć przez pryzmat kolorów, to tutaj śmiało możemy wskazać żołnę, zimorodka lub ginącą w naszym kraju kraskę.
A ptak najefektowniej wychodzący na zdjęciach?
Myślę, że tutaj możemy wskazać ogólnie ptaki szponiaste (orły, jastrzębie, sokoły, myszołowy, rybołowy, kanie, błotniaki, itp.), które wśród widzów wzbudzają respekt, podziw, a czasem nawet lęk. Jeśli dodamy do tego scenę z udanego polowania, całość może być naprawdę efektowna.
Jak to się stało, że fotografujesz ptaki? Nie lepiej było się zająć np. robieniem zdjęć mrówek albo fok?
Fotografia przyszła z czasem. Od 2006 roku obserwuję ptaki. Przygodę ze skrzydlatymi istotami zaczynałem gdy miałem 15 lat. Na początku nie myślałem o zdjęciach, a po drugie, nie stać mnie było na sprzęt fotograficzny pozwalający spełniać się w tej dziedzinie fotografii. Aparaty, a przede wszystkim teleobiektywy, używane do zdjęć ptaków są bardzo drogie.
Z czasem jednak co raz bardziej odczuwałem potrzebę uwieczniania moich ulubieńców na zdjęciach. W 2013 r., gdy już pracowałem, kupiłem swój pierwszy aparat z obiektywem, takim powiedzmy „na start do ptaków”. Przez kilka lat poznawałem podstawy fotografii, uczyłem się robić zdjęcia, przyswajałem też zachowania ptaków podczas fotografowania. I tu zaznaczę, że na pierwszym miejscu zawsze były dla mnie ptaki i ich dobro, a dopiero potem możliwość zrobienia zdjęcia. Później zacząłem inwestować w coraz lepszy sprzęt, a pasja do ptaków przerodziła się również w ich fotografowanie.
Podsumowując, zacząłem fotografować ptaki z pasji do nich samych.
Pamiętam zdjęcia z dawnych czasów ukazujące fotografa Włodzimierza Puchalskiego, o którym zresztą powstał film niedawno wyświetlany w kinach studyjnych, w jakichś szałasach czy inszych konstrukcjach mających za zadanie przekazanie ptactwu komunikatu „Halo, mnie tu wcale nie ma, nie przeszkadzajcie sobie w codziennych czynnościach”. Czy Ty też stosujesz taki kamuflaż?
Tak, w tej kwestii do dziś za wiele się nie zmieniło. Najlepsze zdjęcia przeważnie robione są z ukrycia, we wszelkiego rodzaju czatowniach, spod siatek maskujących czy nawet samochodu. Ubiór w kolorach otoczenia, oraz inne odzienie zacierające sylwetkę człowieka, również pomagają zbliżyć się do ptaka lub innego zwierzęcia, a przede wszystkim pozwalają pozostać niezauważonym.
Kiedy przypadkowo spojrzę na wyścig Formuły 1, to zawsze zastanawiam się na ile dobry jest kierowca a ile zależy od wypasionego bolidu. I dlatego nie lubię tego sportu. A jak to jest w fotografii przyrodniczej? Można zrobić dobre zdjęcia słabym aparatem? Bo, że można pstryknąć koszmarek fotograficzny sprzętem wartym fortunę to jestem o tym przekonany. No właśnie, na ile ważny jest tu talent człowieka a na ile możliwości sprzętowe?
W fotografii zwierząt, a przede wszystkim ptaków, sprzęt jest bardzo ważny, i to z wielu powodów. Po pierwsze nasz sprzęt (aparat i obiektyw) musi posiadać bardzo dobry system automatycznego ustawiania ostrości – Autofocus (AF). Ptaki często są niezwykle szybkie i zrobienie ostrego zdjęcia w dużej mierze zależy właśnie od owego Autofocusa. Po drugie, matryca musi pozwalać na kadrowanie, a w gorszych warunkach oświetleniowych, np. w lesie albo zimą, nie może generować dużej ilości tak zwanego szumu. Oczywiście teleobiektyw również powinien posiadać dużą ogniskową, najlepiej od 300 mm wzwyż, co przekłada się na przybliżenie. Aparat powinien też mieć możliwie dobrą „jasność”. Wychodzę z założenia, że sprzęt to ok. 30% sukcesu, umiejętności to kolejne 30%, a pozostałe 40% to… łaskawość żywych istot, tła, światła, warunków pogodowych i po prostu szczęścia.
Nie jesteś zawodowym fotografem, na co dzień zajmujesz się czymś innym. Ciężko jest wejść do świata profesjonalnej fotografii natury czy po prostu tak sobie założyłeś, że robienie zdjęć zwierzętom będzie takim dodatkowym Twoim hobby.
Obecnie największą barierą jest dla mnie brak czasu. Aktualnie posiadam sprzęt fotograficzny, który mnie zadowala, ale ze względów finansowych doszedłem do tego dopiero po dziesięciu latach. Jedno dobre zdjęcie to niekiedy dosłownie lata obserwacji w terenie. Niestety, pracując zawodowo w innej branży nie mam dużych możliwości do takich przygotowań, jednak staram się maksymalnie wykorzystać do tego celu swój wolny czas.
Robisz zdjęcia nie tylko ptakom, ale koncentrujesz się na faunie Polski. A co jeśli ktoś zaproponowałby Ci robienie zdjęć ptactwa w Burundi, Zambii czy inszej Botswanie?
Oczywiście bardzo bym chciał wybrać się kiedyś do jakiegoś egzotycznego kraju w celu obserwacji i robienia zdjęć. Gdybym miał taką możliwość, to na pewno bym z niej skorzystał.
Wiem, że zbierasz też znaczki pocztowe z ptakami. Tu skupiasz się jedynie na ptactwie europejskim. Ptaki z innych lądów Cię nie pociągają? Nawet moje ulubione tukany cię nie kręcą?
(śmiech) Oczywiście, że pociągają. Jednak mam dość jasno określony cel. Czyli najpierw ptaki na polskich znaczkach, co już osiągnąłem, a później ptaki na znaczkach państw Europy. Dopiero potem mogę „iść dalej w świat”.
Właśnie wygrałeś konkurs na „Ekopocztówkę” organizowany przez Wojewódzki Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Łodzi. Czy ta wygrana dodała Ci takiego powera i potwierdziła, że kierunek w którym zmierzasz jest prawidłowy?
Tak, wszelkie wygrane czy wyróżnienia są zawsze motywacją oraz podbudowaniem twojej świadomości, że jesteś w tym dobry. Oczywiście, często słyszę od znajomych, czy przypadkowych oglądających, że moje zdjęcia są piękne, co jest bardzo miłe i również motywuje, jednak dopiero rywalizacja z innymi, podobnie zakręconymi na punkcie fotografii przyrody ludźmi i ich pokonanie daje stuprocentowego powera i potwierdza, że jest dobrze.
A jakie są plany/cele na przyszłość jeżeli chodzi o fotografa Tomasza Ziółkowskiego?
Ze względu na duże ograniczenie czasowe plany nie są dalekosiężne i zbyt mocno rozbudowane. Zwykle planuję coś wtedy, gdy wiem, że będę miał czas. Chciałbym robić więcej zdjęć stacjonarnie niż z tzw. podchodu oraz „zaliczać” nowe gatunki, tworząc oryginalne i coraz lepsze kadry.
Na koniec moje tradycyjne pytanie, które zadaję każdemu: wymień swoje 3 ulubione utwory wszech czasów i krótko uzasadnij swój wybór.
Tutaj pewnie wielu zaskoczę, ale utwory, które chyba nigdy mi się nie znudzą to:
„Lata lecą” – Kiszło Boruta
„Wehikuł czasu” – Dżem
„A ja mam kaca” – Witek Muzyk Ulicy
Dziękuję za wywiad.
(zdj. ilustracyjne pochodzi ze zbiorów Tomasza Ziółkowskiego)
Tomasz Ziółkowski
Ur. Łódź, Polska.
Edukacja: Uniwersytet Łódzki (Wydział Prawa i Administracji).
Nagrody i wyróżnienia: 1. miejsce w konkursie Ekopocztówka (Wiosna) Województwa Łódzkiego w kategorii Dzika fauna województwa łódzkiego za zdjęcie batalionów i zająca na podmokłej łące.
Inne ciekawe zdjęcia: gąsiorek, pliszka żółta, jaszczurka zwinka.
Strona na FB: TUTAJ