Mianem „człowieka renesansu” określa się osobę wszechstronnie wykształconą, posiadającą rozległą wiedzę i umiejętności w wielu dziedzinach nauki, sztuki i kultury. Dla wielu takim kimś na świecie był Leonardo da Vinci, natomiast w Polsce… no właśnie, tu nie jest tak prosto wskazać określoną personę.
Nie rozstrzygając tego, kto nadawałby się najlepiej warto wspomnieć o urodzonym w 1903 r. w Petersburgu Wacławie Korabiewiczu. Był on podróżnikiem, reportażystą, autorem książek, ale także poetą, lekarzem i kolekcjonerem eksponatów etnograficznych. Żył ponad 90 lat, więc czasu na realizowanie się w każdej z wymienionych profesji miał sporo.
Jego marzeniem były podróże. Ale nie takie z Wilna do Lwowa. Jemu marzyły się dalekie lądy i oceany. Przed II wojną światową, jeśli nie miało się funduszy, taki rodzaj marzeń można było spełnić zostając marynarzem. Jednak młodego Wacka nie przyjęto, ze względu na stan zdrowia, do szkoły marynarskiej. Został mu plan B, czyli profesja… lekarza okrętowego. Wielu dałoby spokój. Bo jak to, męczyć się całe 5 lat na studiach medycznych tylko po to, by potem pływać jako medyk pokładowy? A jednak Korabiewicz wytrwał w swych planach, skończył medycynę i został lekarzem na „Darze Pomorza”.
O wszystkim tym możemy się dowiedzieć z wydanej w 1973 r. przez Iskry książki autobiograficznej pt. „Złowiłem życie”, którą można nabyć w Internecie za kilka złotych. I warto to zrobić, bo publikacja Korabiewicza, przynajmniej do połowy, jest ciekawa i wciągająca.
Autor w gronie włóczęgów został ochrzczony przydomkiem „Kilometra” (był wysokiego wzrostu, mierzył 193 cm). Od tamtej pory, na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie Wacław Korabiewicz – „Kilometr” zasłynął jako ten, „który zawsze wszędzie jest”.
Wspomnienia Wacława Korabiewicza można podzielić na 3 części: medycyna, marynarstwo i podróże. Historie Wacka jako przyszłego lekarza są najlepsze, może dlatego, że autor nie chciał być mistrzem skalpela, ale tylko tak mógł spełnić swój sen o podróżach. Niestety, im dalej, tym gorzej. Jeszcze przygody na statku czyta się nieźle, ale już wyprawy w różne strony świata… powiedzmy sobie szczerze, Tony Halik to nie był. Olgierd Budrewicz także nie. Jednak w czasach PRL-u niewielu osobom udało się wyjechać dalej niż do Bułgarii czy Jugosławii, i na każdego, komu się to jednak powiodło spadał pewien rodzaj aureoli. Słuchało się tych opowieści, czytało się je, bo wiadomo było, że zwykły szary człowiek może sobie uskutecznić podróż co najwyżej palcem po mapie. Dziś, gdy dzięki Internetowi dowiadujemy się o bogatej historii narodów Afryki, opowiastki o prymitywnych tubylcach budzą niesmak i zażenowanie. Z drugiej strony Korabiewicz i tak bije na głowę współczesnych podróżników typu Wojciech Cejrowski czy popularny ostatnio Tomasz Jakimiuk („Jak to daleko” w serwisie YouTube), którzy wszystkich nie-białych chrześcijan mają za osoby trzeciej kategorii. Tak więc naprawdę nie ma co skąpić groszaków na zakup „Złowiłem życie”.
Wacław Korabiewicz
Pseudonim: Kilometr
Ur. 05.05.1903 r. – Petersburg (obecnie Sankt Petersburg), Rosja.
Zm. 15.02.1994 r. – Warszawa, Polska
Dwukrotnie żonaty: 1. Janina Maria „Pimpa” Haaze (20.10.1932 – XII 1948, rozwód), córka Jonuta Ewa (ur. 22.08.1940); 2. Maria Olimpia Kisielewicz (15.01.1952-15.02.1994, jego śmierć).
Wykształcenie: Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie (medycyna i etnografia)
Ważniejsze funkcje: współzałożyciel i członek Akademickiego Klubu Włóczęgów Wileńskich w Wilnie (1923-1939), lekarz okrętowy na statku „Dar Pomorza” (1931-1939), zastępca kustosza King George V Memorial Museum w Londynie (1950-1954), lekarz medycyny w Etiopii (1954-1956), lekarz epidemiolog w Ghanie (1959-1961)
Wybrane książki: „Kajakiem do minaretów” (Główna Księgarnia Wojskowa, 1935), „Safari Mingi. Wędrówki po Afryce” (Czytelnik, 1959), „Kajakiem do Indii” (Iskry, 1972), „Złowiłem życie” (Iskry, 1973), „Cuda bez cudu. Rzecz o dziwnych lekach” (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza 1988)
Nagrody i wyróżnienia: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1971), Krzyż Szczególnych Zasług dla Związku Harcerstwa Polskiego (1991), Zasłużony Działacz Kultury, Zasłużony Pracownik Morza.