W różnych latach ludzie miewali różnych idoli. Nie zawsze takich oczywistych. W epoce przedinternetowej sportowcem, który bardzo mi imponował był Mike Tyson – najmłodszy zawodowy mistrz świata w boksie w wadze ciężkiej. Sam boks niewiele mnie interesował. Natomiast fakt, że najlepszym bokserem na całym świecie jest Afroamerykanin, w dodatku pochodzący z getta sprawiał, że uważałem go za kogoś w rodzaju idola.
W połowie lat 90. XX w. Tyson przeszedł na islam. Ówczesna plotka głosiła, że przybrał przy tym muzułmańskie nazwisko Malik Abdul Aziz, czego sam zainteresowany nigdy publicznie nie potwierdził. Niemniej były to czasy przedinternetowe i człowiek ślepo wierzył we wszystko, co udało mu się usłyszeć lub przeczytać w gazecie. A tam było, że Tyson to od teraz Malik Abdul Aziz. Malik, bo to arabski odpowiednik imienia Mike (Michael, Michał). Natomiast Abdul Aziz, czyli poprawnie Abd al-Aziz, oznacza po arabsku sługę Wszechmogącego. Doprawdy, piękne nazwisko, nawet jeśli nie do końca potwierdzone.
W drugiej połowie lat 90. XX w. zaczął się powolny zmierzch mistrza. Najpierw porażka z Evanderem Holyfieldem, łącznie z odgryzieniem przeciwnikowi kawałka ucha (1996). Później mikrowalka z naszym jajogłowym Andrzejem Gołotą, po której w organizmie Tysona stwierdzono marihuanę (2000). Wreszcie leżenie na deskach w walce o wszystko z Lennoxem Lewisem (2002). Tyson się kończył. Kończył się, lecz nie zniknął z ekranów telewizorów, przynajmniej w Polsce. Były bokser został na wiele lat twarzą pewnego izotonika. I choć nie wyglądał już tak, jak za czasów największych sukcesów na ringu, to mimo wszystko dobrze było widzieć znaną osobę reklamującą polski produkt.
2 lata po podpisaniu umowy reklamowej pomiędzy Iron Mike’iem a firmą FoodCare na rynku księgarskim w Polsce ukazała się książka pt. „Mike Tyson. Moja prawda”, którą rok wcześniej napisał nowojorski Żyd Larry „Ratso” Sloman. Oczywiście publikację podpisano tak, by czytelnik myślał, że autorem jest Mike Tyson (nazwisko Slomana pojawia się dopiero w środku książki i jest napisane małymi literami), lecz nie ma co się łudzić – Iron Mike nie dałby rady spisać tego samemu. Przede wszystkim w „Mojej prawdzie” opisane są wszystkie pojedynki bokserskie Mike’a. Czasem dwoma czy trzema zdaniami, ale są. Czy osoba przez lata zażywająca narkotyki (do czego zresztą Tyson przyznał się na łamach książki), pijąca sporą ilość alkoholu i chodząca do łóżka z niemal każdą kobietą, którą poznał byłaby w stanie tyle zapamiętać? Wydaje się to być niemożliwym. Tę mrówczą robotę wykonał zapewne Larry Sloman.
Pomijając jednak sprawę autorstwa książki należy przyznać, że biografia Żelaznego Mike’a napisana jest rzeczowo, bez wodolejstwa. Oczywiście, kilka spraw przedstawionych zostało subiektywnie, jak choćby relacja Tysona z aktorką Robin Givens. Jednak tam, gdzie trzeba było posypać głowę popiołem tam Mike to czynił.
Najważniejsze, że sport nie przesłonił tej książki, co w przypadku biografii sportowców nie jest takie oczywiste. Z jednej strony to zrozumiałe, że sporo się pisze o karierze danego zawodnika czy zawodniczki, wszakże to dzięki boksowi, piłce nożnej, lekkoatletyce czy siatkówce ktoś stał się znany i rozpoznawalny. Ale mam wrażenie, że czytelnika interesuje także aspekt prywatny, bo przecież dany sportowiec nie jest figurą odlaną z brązu i ma swoje wady oraz zalety. I tutaj nikt nie powinien czuć się zawiedziony, bo Mike snuję opowieść całego swojego życia, tego prywatnego, oraz kariery sportowej.
Moja nota: 8/10
Mike Tyson
Pseudonimy: Iron Mike, Kid Dynamite, Baddest Man on the Planet
Ur. jako Michael Gerald Tyson, 30.06.1966 r. – Nowy Jork, Nowy Jork, USA.
Wykształcenie: Szkoła średnia Catskill High School w Nowym Jorku (nieukończona)
Trzykrotnie żonaty: 1. Robin Simone Givens (07.02.1988-14.02.1989, rozwód); 2. Monica Turner (19.04.1997-13.01.2003, rozwód), 2 dzieci: córka Rayna (ur. 14.02.1996 r.) i syn Amir (ur. 05.08.1997); 3. Lakiha Spicer (od 06.06.2009), 2 dzieci: córka Milan (ur. 25.12.2008) i syn Morocco (ur. 25.01.2011); Tyson jest ojcem także 3 innych dzieci, córek: Michael Lorny „Miki” (ur. 31.07.1990) ze związku z Kimberly Scarborough i Exodus (ur. III 2005) ze związku z Sol Xochitl oraz syna Miguela Leona (ur. 18.04.2002).
Uprawianie dyscypliny sportowe: boks (amatorski i zawodowy), MMA, wrestling
Sukcesy: mistrzostwa świata w boksie zawodowym wszechwag (WBC, WBA i IBF), Sportowiec Roku 1988 wg BBC, dwukrotny zwycięzca National Junior Olympics w wadze superciężkiej (1981-1982), zdobywca Golden Gloves 1984 (waga superciężka).
Strona internetowa: TUTAJ