Niespełna 8 miesięcy temu na rynku wydawniczym ukazał się wywiad-rzeka, jaki z aktorką i działaczką samorządową, Anną Nehrebecką, przeprowadziła bliżej nieznana Katarzyna Antonina Ostrowska. Z reguły nie kupuję nowych publikacji książkowych. Główny tego powód jest prozaiczny – mam kolejkę książek do przeczytania na 2 lata! Tzn., że teoretycznie książka, którą bym teraz nabył doczeka się kontaktu z moimi oczami dopiero za około 730 dni.
Oczywiście robię wyjątki, i tu też by tak było, niemniej szkoda mi tych pozycji, które wyjątkowe nie były i czekają cierpliwie na swoją kolej. Ale w przypadku Anny Nehrebeckiej odrzuciłem wszelkie reguły i obostrzenia. Po pierwsze, lubię ją jako aktorkę. Po drugie, głosowałem na nią w ostatnich wyborach samorządowych. Ale najważniejsze jest to, że Anna Nehrebecka to… moja imienniczka, bo w przypadku takich samych nazwisk także obowiązuje słowo „imiennik”. Anna Teresa Wojciechowska – to panieńskie nazwisko aktorki. Dodam tylko, że jedna z moich sióstr ma na imię Anna, natomiast moja mama miała na imię Teresa. I jak tu nie sięgnąć po tą książkę? Nie było takiej możliwości. Więc sięgnąłem.
Moja ocena to 7/10. Chciałbym dać więcej, bo dobrze czytało się odpowiedzi Anny Nehrebeckiej, lecz nic ponad siódmaka zaoferować nie mogę. I to nie przez panią Ankę. To „zasługa” Katarzyny Ostrowskiej. Kiedy wreszcie osoby przeprowadzające wywiady-rzeki zrozumieją, że to nie oni są gwiazdami książki. Cieszę się, że pani Ostrowska (któż to u licha jest?) ma taki dobry kontakt z naszą wybitną aktorką, ale wtrącanie tych swoich przemyśleń… dla mnie to jest nie do przyjęcia. Albo rozmawiają ze sobą dwie psiapsióły, i nic nam do tej rozmowy, albo poznajemy tajniki życia i pracy wielkiej gwiazdy kina. Nie ma nic pomiędzy.
Żywię cichą nadzieję, że pani Ostrowska nie popełni już żadnej książki typu wywiad-rzeka. A jeżeli koniecznie chce to zrobić, to niech to czyni z aktorkami, których nie lubię. Hm, może z Adrianną Biedrzyńską? Albo Katarzyną Żak?
Anna Nehrebecka
Ur. jako Anna Teresa Wojciechowska – 16.12.1947 r. – Bytom, woj. śląskie, Polska.
Dwukrotnie zamężna: 1. Gabriel Nehrebecki (1965-1970, rozwód); 2. Iwo Byczewski (od 1978), 2 córki: Agata i Magdalena.
Wykształcenie: Państwowa Wyższa Szkoła Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie (Wydział Aktorski)
Wybrane role filmowe: „Duch z Canterville” (reż. Ewa Petelska & Czesław Petelski, 1967), „Ziemia obiecana” (reż. Andrzej Wajda, 1974), „Doktor Judym” (reż. Włodzimierz Haupe, 1975), „Pułkownik Bunkier” („Kolonel Bunker”, Albania/Francja/Polska, reż. Kujtim Çashku, 1998), „Mój rower” (reż. Piotr Trzaskalski, 2012)
Ważniejsze kreacje serialowe: „Noce i dnie” (reż. Jerzy Antczak, 1977), „Rodzina Połanieckich” (reż. Jan Rybkowski, 1978), „Jan Serce” (reż. Radosław Piwowarski, 1981), „Najdłuższa wojna nowoczesnej Europy” (reż. Jerzy Sztwiertnia, reż. 1982), „Złotopolscy” (różni reżyserzy)
Niektóre role teatralne: „Martwe dusze” (reż. Władysław Hańcza, Teatr Polski w Warszawie, 1969), „Faust” (reż. Józef Szajna, Teatr Polski w Warszawie, 1971), „Dom lalki, czyli Nora” (reż. Jan Świderski, Teatr na Woli w Warszawie, 1983), „Borys Godunow” (reż. Andriej Moguczij, Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2008), „Wujaszek Wania” (reż. Iwan Wyrypajew, Teatr Polski w Warszawie, 2017)
Ważniejsze nagrody i wyróżnienia: Złoty Krzyż Zasługi (1975), Zasłużony Działacz Kultury (1988), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1999), Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2007), albański Order Naima Frashëriego (2015)
Strona internetowa: TUTAJ