Ponad 2 miesiące temu zakończyły się XXIII Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej. W finale nie wystąpiła żadna z drużyn, której kibicowałbym choćby w najmniejszym stopniu, toteż bez żadnego żalu zamiast męczyć się przed telewizorem skupiłem swą uwagę na książce. Też o Mundialu, też w odbywającym się w Stanach Zjednoczonych, ale 32 lata wcześniej. Znany i ceniony komentator sportowy Jacek Laskowski opisał w książce swoje przeżycia z XV Mistrzostw. Nie mogłem przeoczyć takiej gratki, więc, jak nie ja (nie kupuję nowości!), poleciałem do księgarni i nabyłem publikację zatytułowaną „Dawno temu na Mundialu, czyli jak odkrywałem Amerykę”.
Znając humor i wiedzę Jacka Laskowskiego, a także ceniąc go jako człowieka, spodziewałem się… czegoś innego. Tzn. super, że są tu zamieszczone historyjki z życia, które przydarzyły się red. Laskowskiemu w czasie Mundialu w USA, ale brakuje części sportowej, sportowych smaczków, nie wiem, czegoś takiego w rodzaju „w 10 min. meczu Indie – Malediwy na boisko wbiegła kompletnie naga kobieta. Wtedy można jeszcze było ją pokazać w TV”. OK, może w 1994 r. w USA wyjątkowo brakowało odważnych golasów na murawie, ale nie o to mi chodzi. Przecież to był Mundial tak barwnych postaci jak Carlos Valderrama, Gheorghe Hagi, Alexi Lalas, Henka Larsson, Jay-Jay Okocha, Erik Mykland (dużo mówił o nim Igor Sypniewski!), Frank Rijkaard… O niektórych z nich Laskowski wspomniał, ale najczęściej jednym zdaniem (Rijkaard), zbiorczo (o Nigeryjczykach) lub z jakąś informacją z czapy (że niby Henrik Larsson wystąpił w jakimś szwedzkim teledysku przed Mundialem i ten teledysk był rekordy oglądalności – NIE MA ŚLADU po tej piosence w necie albo p. Laskowski źle zapisał tytuł). W ogóle to jest sporo literówek w tekście, czasami jedno zdanie z innego akapitu jest w środku drugiego zdania. Niechlujnie to wygląda, ale to już nie zarzut do samego autora.
Autorowi mogę jednak zarzucić ślepe zachwycanie się Stanami. I OK, ono było zrozumiałe w 1994 r., gdy dopiero otwieraliśmy się na świat i każda ładnie opakowana amerykańska kupa wydawała się nam marcepanem. Ale dziś człowiek widzi i rozumie, że potęga USA została zbudowana na darmowej pracy czarnych niewolników i dzisiejszej półdarmowej pracy imigrantów z Ameryki Łacińskiej i reszty świata. Bez tych fundamentów biały człowiek niewiele by osiągnął. O tym jednak red. Laskowski nie pisze, dalej cmokając nad amerykańskim białym rockiem i ani słówkiem nie wspominając, że 1994 r. to były akurat złote lata hip-hopu, czasy, gdy powstawały przełomowe płyty tego gatunku.
Z Jackiem Laskowskim łączy mnie miasto urodzenia, czyli Warszawa, i to samo pokolenie (jestem jednak o 9 lat od niego młodszy!). Naiwnie więc sądziłem, że i przemyślenia będzie miał podobne. Nic z tych rzeczy – to osoba wychowana na Liście Przebojów Trójki i białych szarpidrutach od Tomasza Beksińskiego. On nie słuchał z wypiekami na twarzy i magnetofonem gotowym do nagrywania „Kolor Szoku” Bogny Świątkowskiej w Radiu Kolor. Ale ludzie się różnią, nie ma problemu, tylko że właśnie tu sytuację uratowałyby historyjki sportowe dotyczące piłkarzy z MŚ 1994, a tego zabrakło. Szkoda.
Jacek Laskowski
Ur. 01.06.1967 r. – Warszawa, Polska.
Edukacja: Akademia Medyczna w Warszawie (Wydział Lekarski).
Dwukrotnie żonaty: 1. żona (rozwód), córka Monika (ur. 1991); 2. Natalia Bamber (2011-2023, rózwód), córka Aleksandra (ur. 2014).
Kariera komentatora: od 1991 r.
Dyscypliny sportowe, które komentuje: piłka nożna, piłka ręczna, siatkówka, hokej na lodzie, snooker
Stacje TV: TVP (1991-1998 i od 2012), Canal+ (1998-2011), Eurosport Polska (od 2000), n-Sport (2012)
Nagrody i wyróżnienia: wielokrotny medalista Szaradziarskich Mistrzostw Polski, nominacja do Nagrody im. Bohdana Tomaszewskiego (2018), nominacja do Akumulatora Mediatorów 2018, siedmiokrotnie nominowany do TeleKamer.
Publikacje książkowe: „Dawno temu na Mundialu, czyli jak odkrywałem Amerykę” (Wydawnictwo Emocje Plus Minus, 2026)
Strona na FB: TUTAJ