Białe jak śnieg – Salla Simukka

Kategoria:

 

Lumikki chce zapomnieć o tym, co się wydarzyło.

 

 

Nie chce mieć z tym nic wspólnego.
Chce być wolna i niezależna. Jednak czy tak łatwo zapomnieć o przeszłości? Czy w ogóle da się o niej zapomnieć?
Lumikki postanowiła wyjechać na wakacje.
Ze wszystkich miast Europy wybrała piękną Pragę, o której chodzą niesamowite historie.
Jako niezależna młoda kobieta chce jak normalny turysta zwiedzić ją i podziwiać jej nieskończoną magię. Udaje jej się to, ale tylko do czasu… W Pradze poznaje dziewczynę, która podaje się za jej siostrę. Czyżby po tylu latach milczenia, tajemnic Lumikki odkryła prawdę o swojej
rodzinie? Czy zaakceptuje nową sytuację? I czy to na pewno jest bezpieczne?

„Białe jak śnieg” jest drugim tomem przygód Lumikki Andersson. Od chwili kiedy przeczytałam „Czerwone jak krew”, chciałam bardzo
przeczytać ten tom. Moją ciekawość spotęgowała jeszcze Praga, do której mam niezwykły sentyment. Po prostu kocham to miasto.
Nie było mowy, żebym nie przeczytała tej powieści. To było oczywiste samo przez siebie.
Czy mi się podobała? Ocena mówi sama za siebie. Powieść była niesamowita.

Tak samo, jak w poprzedniej części moją uwagę zwrócił wątek psychologiczny, czyli wątek samej Lumikki.
Nie jest on
a zwykłą dziewczyną, która wchodzi w dorosłe życie. W dzieciństwie przeżyła wiele złych chwil, które sprawiły, że wcześniej dorosła i nauczyła się żyć w nietypowy sposób. Retrospekcje występują prawie w każdym rozdziale.
Zwykle mnie to 
irytuje, jednak w tej książce idealnie gra to z fabułą.
Pozwala nam poznać Lumikki jako 
niezwykłą osobę, która musi radzić sobie sama w życiu. Można by pomyśleć, że jest to bohaterka silna, która nigdy się nie poddaje. Dokładnie tak jest, ale widzimy w jej życiu również upadki i wady. Nie jest to wyidealizowana postać, która jest stworzona wyłącznie do czynów bohaterskich. Jak każdy człowiek ma prawo załamać się, marzyć, być kochana. Niestety dla niej to wyjątkowo trudne, ale musi się nauczyć z tym radzić…

Przed większością rozdziałów znajdują się też fragmenty pisane kursywą. Nie jest wyjaśnione, czym one są, lecz bez problemów pod koniec książki możemy sami się tego domyślić. Te fragmenty nadają całej powieści pewnego tempa i mrocznej atmosfery, która jest pełna tajemnic
i pytań bez odpowiedzi. Muszę przyznać, że wątek kryminalny, który wystąpił w tym tomie, przypadł mi o wiele bardziej do gustu niż ten
w „Czerwone jak kre
w”. Jest tutaj poruszona kwestia sekt. Jest to temat, który fascynował mnie od dawna.
Zawsze lubiłam czytać, jak takie sekty funkcjonują i do czego dążą. Tutaj mogłam pogłębić swoją wiedzę i przede wszystkim 
ciekawość.
Sama książka ostrzega i poucza w przyjemny, lecz czasami przerażający sposób.  

„Białe jak śnieg” porusza wiele ważnych tematów.

Robi to w sposób lekki, jednak nie do zignorowania. Sprawia, że człowiek przenosi się do Pragi i spędza tydzień z Lumikką oraz tajemnicami, które ukrywa to sławetne miasto. Jest to książka, którą bez wyrzutów sumienia polecę każdemu, czy nastolatkowi, czy dorosłej osobie.
Nieważne też, jaki gatunek lubicie najbardziej. Tu naprawdę nie ma to znaczenia.
Tę książkę powinien przeczytać każdy, tym bardziej że nie wymaga ona znajomości poprzedniej części, choć do jej przeczytania również
zachęcam.

Białe jak śnieg

Tytuł: Białe jak śnieg

Autor: Salla Simukka

Kategoria: Literatura młodzieżowa

Wydawnictwo: YA!

Liczba stron: 256

Data wydania: 30 października 2014

Ocena:

Autor: Olga Piechota

09.12.2014