Boję się zestarzeć. Przeraża mnie myśl o niedołężności, o barierach, które dzisiaj pokonuję bez przeszkód, w przyszłości zaś wyznaczać będą granice moich możliwości. Nie wiem, czy wypracuję emeryturę na wystarczająco wysokim poziomie, zapewniającym mi godne życie bez konieczności zwracania się o pomoc do parabanków czy własnych potomków. Nie chciałabym dożyćCzytaj dalej…

Człowiek w ekstremalnych sytuacjach zachowuje się nieprzewidywalnie. Zimna krew, trzeźwy osąd rzeczywistości często schodzą na dalszy plan i pierwsze skrzypce odgrywają emocje. Jak zachowałabym się na miejscu głównego bohatera książki Katarzyny Michalak? Czy potrafiłabym ukoić ból, wypełnić pustkę, uciszyć smutek i żal, złość, chęć zemsty i skupić uwagę na obowiązkachCzytaj dalej…

Przekleństwem młodości są uwiązane skrzydła. Choć już opierzone, w miarę stabilne, silne, gotowe do tego, by wzbić się wysoko i oddać pokłon chmurom, wciąż spętane są zakazami dorosłych. Złudzenie wielkich możliwości, perspektywa świetlanej przyszłości, lepszego jutra, brak dołujących porażek, świadomość wsparcia ze strony rodziny, jeszcze nieuwierające, aczkolwiek coraz cięższe oczekiwania.Czytaj dalej…

Czy z łatwością przychodzi Wam wyrażanie opinii na temat innych ludzi? Jakimi przesłankami kierujecie się, wydając swe osądy? Czy kiedykolwiek doświadczyliście ogromu krzywd, które wiązały się z niesłusznie wygłoszoną uwagą, z doczepieniem komuś łatki, z wysunięciem niesprawiedliwego oskarżenia? Pospiesznie wyciągnięte wnioski, umywanie rąk od społecznej odpowiedzialności, pociąga za sobą lawinęCzytaj dalej…

Niemalże pozbawiła mnie wszelkich uczuć, pozostawiając po sobie bolesną tęsknotę. Nim jednak dotarłam do ostatniej strony, zdążyłam doświadczyć palety najrozmaitszych emocji. Nie zliczę łez, nieudolnie wycieranych w rękaw piżamy, żalu, który ogarniał mnie w chwilach, gdy świat bohaterów rozpadał się na drobne kawałki, radości, kiedy dane im było cieszyć sięCzytaj dalej…

O dwunastej zero-zero Wszystkie duszki poszły spać Tylko jeden mały duszek Zdjął majteczki, zaczął szczać Wtem mogiła się otwiera Z dna wychodzi szary trup I na duszka się wydziera: ,,Czemuś naszczał na mój grób!” ,,Mam cię w dupie, stary trupie Tam, gdzie zechcę, będę szczał” I podrapał się po dupieCzytaj dalej…

Nieoczekiwanie dostajesz w prezencie miniaturę swojego domu/boku tudzież mieszkania, w którym mieszkasz. Autor tego osobliwego dzieła w maleńkich ścianach zamknął Twoje życie. Perfekcyjnie odtworzył otaczające Cię sprzęty, rodzinę, znajomych, z którymi spotykasz się w czterech kątach. Nie potrafisz opisać słowami zachwytu, będącego rezultatem otrzymanego daru. Podziwiasz kunszt, dokładność, przenikliwość artysty,Czytaj dalej…